memoriam

in memoriam Modest

“Waar ga je heen”, vroegen ze hem.

“Naar Hem die mij heeft aangeraakt”, antwoordde hij.

Franciscus van Assisi

 

Modest Campforts

priester

item6

 

27 -06-1926 - 02-04-2008

 

samen met Huguette bezieler en stichter van

Poustinia, huis van stilte en herbronning

overgegaan met de zegen van de Heer

geborgen in de armen van de Moeder Gods

op de gezegende leeftijd van 81 jaar

een leven rijk aan mededogen, liefde en levenswijsheid.

Dit delen U met liefde en dankbaarheid mede:

zijn geesteskind Poustinia

zijn leefgenoten Huguette, Willem, Wen, Yavanna en Elijah

zijn zus Constantie VandenSchoor - Campforts en kinderen en kleinkinderen

zijn broer Fons Campforts - Daneels (†) en kinderen en kleinkinderen

de kinderen en kleinkinderen van wijlen Sooi Campforts

zijn petekind Adi Potemans en vrouw Sylvie en hun kinderen

zijn trouwe collega-priester Marcel Van Laethem

zijn vrienden

de parochiegemeenschap Mechelen

de parochiegemeenschap Don Bosco

de vrienden van ‘t Haesvelt

de vrienden van ‘t Molenhuis

de vrienden van Poustinia

zijn trouwe en lieve ezels Oremus en Tara

 

DE KERN VAN ALLE DINGEN IS STIL EN EINDELOOS

ALLEEN DE DINGEN ZINGEN MIJN LIED IS KORT EN BROOS

IK ZEIL LANGS REGENBOGEN GODS STILTE TEGEMOET

 

 

 

 

 

Op twaalfjarige leeftijd verloor ik mijn vader, 

maar ik was toen te klein om dit te vatten

later volgde ik de roep van de Vader in mij

en ik heette velen welkom

in het huis van de Vader

nu ik aan het einde van mijn levensweg ben gekomen

vind ik mijn vader terug in mijn Vaders huis

zo wordt de cirkel van het leven gesloten

ik laat een geesteskind na, Poustinia, 

op wie mijn zegen rust

als je er de weg volgt die naar het midden van de tuin leidt

vind je mij, voor eeuwig geborgen in het hart van de stilte

en vergeet niet, voor je weggaat Oremus en Tara  te groeten van mij

Voor altijd innig verbonden

Modest.

 

 

boekmodest

 

Het kan nu al wel een vijftal jaren geleden zijn dat ik met enkele deelnemers, hier, in Poustinia, een workshop volgde over "de schaduw".
In onze schaduw komt van alles terecht wat we niet zien of niet willen zien of er geen aandacht noch tijd aan besteden.
Tijdens de workshop vroeg ik mij af: "Tiens, waar heb ik in mijn actief, drukdoende leven niet opgelet?
Wat liep er mee in mijn schaduw zonder dat ik er acht op sloeg? En nog erger; zonder dat ik er iets mee deed?
En is het dat wat me, uiteindelijk deed beslissen mijn werk te latenstaan, alhoewel ik lange niet aan pensioen toe was, om van koers te veranderen, een nieuwe weg in te slaan, wat dan Poustinia is geworden?"
Eigenlijk wist ik het wel, maar ik dacht dat het wel eens boeiend kon zijn eens mijn leven te overlopen en te kijken naar die ervaringen,
waar ik toen geen aandacht aan heb gegeven, die in mijn schaduw waren gegooid. Wat heeft me wezenlijk aangeraakt?
Welke gebeurtenissen, ontmoetingen, mensen maakten een sterke indruk? En heb ik mijn druk, actief, hard werkend leven links laten liggen, er niets mee gedaan, in mijn schaduw gegooid?
Heel vlug kwam ik tot de vaststelling dat er een grote nood was in mijn leven, die meer
en meer op de voorgrond begon te komen rond mijn vijftigste. Die me uiteindelijk van koers deed veranderen en zo in Poustinia belandde. Eigenlijk is Poustinia in mijn leven al aanwezig van kindsbeen af.
Heel anecdotisch, aan mezelf vertellend, heb ik dat allemaal eens bijeen gekrabbeld.
Wat steeds aanwezig was: een grote nood aan stilte, dwz. aan wat Felix Timmermans noemde "de kern van alle dingen is stil en eindeloos". Mogen leven in die stille aanwezigheid. Dit lag weggeduwd in mijn schaduw en eiste hoogdringend zijn plaats op.
Dat is dan, voor mij, Poustinia geworden.
Vrienden van mij meenden dat ze daar een boek moesten van maken en dat is dan ook gebeurd:
"Waar ik werd aangeraakt, ging ik en ga ik".

 

IMG_5303

 

Op de plaats waar Modest vaak zijn stoel neerzette om te rusten na gedane arbeid,
hebben we even voor 2 augustus, de dag dat we ons 25 jarig jubileum vierden,
dit prieeltje neergezet.
Het kijkt uit over het labyrint en het is, net als de kapel, een stille rustige plek.