Alle aktiviteiten in
Huize Poustinia
worden georganiseerd door
de VZW Het Levenssnoer
op het zelfde adres
info@hetlevenssnoer.be

Huize Poustinia
Beho 108
6672 Beho - België
Tel: 080 - 517087
info@poustinia.be

Alle betalingen
voor alle altiviteiten
in Huize Poustinia
op naam van
VZW Het Levenssnoer
BE19523080387312

ezeltransparant3
ezeltransparant1
aktiviteiten-foto

 

 

Kwaliteit versus kwantiteit

van vrijdagavond 2 maart 2018 vanaf 18.00 uur

t/m zondagmiddag 4 maart 2018 om 14.00 uur

Bijdrage € 250,00 all-in

 

Ouder worden in het perspectief van 
meer waarde toekennen aan.

 

 

'Wat vijf, zes maanden was vastgehouden en zich had verzet, zwichtte nu in een paar minuten voor niets,

voor een zuchtje, omdat de tijd was gekomen,

omdat het bittere volhouden niet meer nodig was.

Weg vloog en dwarrelde het, met een glimlach, rijp en zonder strijd.'

 

Herman Hesse

 

handen1

 

Na de veertig gaat men een brug over, een brug die twee oevers verbindt.

Er is de ene oever waar zich eindeloos voor ons de mogelijkheden van de toekomst zich openen. De tijd lijkt rekbaar, we spelen met de tijd, dwingen hem tot slaaf te doen wat wij belangrijk achten. Op die oever ligt de brug voor ons maar we steken hem niet over want we kijken liever voorwaarts dan achterwaarts.
Voorwaarts heeft de geur van oneindig, van plannen maken, perspectief creëren, energie investeren en willen bereiken. Maar of we willen of niet, of we het leven of niet, iets in ons weet dat de brug tussen de oevers ons midden in het leven naar de andere oever brengt waar alles in een ander perspectief komt te staan.
In dit perspectief is er iets wat zich van binnen uit als steeds belangrijker laat gelden.

Wie ben ik wordt actueler dan wat doe ik.

Zijn begint doen te verdringen en we voelen hoe de nood aan erkenning en herkenning onze honger naar prestatie inhaalt. De boom in ons begint meer bezig te zijn met stam en wortels dan met kruin. Is alles wat daaronder staat wel sterk genoeg om de kruin te dragen? Wat is de reikwijdte van de wortels?
Op kracht komt het nu aan en niet meer op het verspillen van kracht.
Wat we wel of niet doen wordt in de mate dat het ons kracht geeft gewogen.
We gaan ons meer bekommeren om het uitdrukken van wie we zijn dan om te doen wat we willen.

Een brug is nu eenmaal een brug. Oevers dienen met elkaar verbonden om een brug over te kunnen steken. Geen mens gaat zonder angst een brug over als de andere oever niet in het zicht is. Maar deze oever, hoe belangrijk ook, blijft uit het zicht als leven enkel in het perspectief van nemen wordt geleefd.

Er is ook nog zoiets als loslaten, een onlosmakelijk deel van het leven, dat als je jong bent niet graag wordt geleefd.
We klampen ons graag vast, als bladeren aan de boom in de herfst, omdat we de winter en de lente niet vertrouwen.

Als men een brug over gaat laat men de ene oever los om de ander te betreden. We stappen het ongekende tegemoet en worden ingewijd.

We veranderen van perspectief. Het perspectief doet ons achterom kijken, wat is geweest ziet er aan de andere kant anders uit. We onderscheiden daarin wat we eerder met niet zoveel helderheid konden ontwarren. Er is afstand nodig om helder te kunnen zien. Om dingen naar waarde te schatten. Om dingen naar waarheid te peilen. Ze te ontdoen van de schil die wat essentieel is versluiert.

De andere oever doet ons achterwaarts dromen, de mogelijkheden aanspreken die nog op erkenning en herkenning wachten.

In het nieuwe perspectief lopen we weliswaar vooruit maar het zicht op de brug gaat niet meer verloren want de andere oever die we achter ons lieten laat zijn bestaan gelden. We kunnen niet doen alsof hij niet bestaat, hij vertegenwoordigt de plek waar de beweging over de brug zich inzette. Voortaan wordt leven met twee oevers en het slaan van een brug de nieuwe opdracht.

Ook relaties veranderen van kleur. Ze zijn nu meer nodig om samen te zijn dan samen te doen. Ervaring delen doet groeien, er is geen sprake van stilstand maar van verdieping en groeien door af te dalen. Door meer in de diepte te bewegen. We beginnen meer waarde toe te kennen aan de kwaliteit van de grond en deze bepaalt wat we erin kunnen planten. De grond dient verzorgd wil hij blijven opbrengen. De illusie dat grond onuitputtelijk is verdwijnt.

Er is nogal wat te doen rond en om de brug tussen twee oevers. Ouder worden doet ons groeien in besef dat we in wezen bruggenbouwers zijn.
Tussen boven en beneden, binnen en buiten, op en onder, in en uit, links en rechts. Eenzijdigheid komt niet meer van pas. De brug overgaan is de veelheid aan standpunten ontdekken die kunnen worden ingenomen.

Wat een weelde opent zich voor ons. Het leven als veelzijdig beleven doet ons loskomen van wat in zijn éénduidigheid ons het zicht op diversiteit ontnam. Ouder worden heeft met de grote ommekeer te maken. De levensboom op zijn kop.

Er is geen mens die ouder wordt en zich aan de diversiteit van het leven kan onttrekken. Naarmate men meer ervaart worden de dingen genuanceerder, en zelfs met een vleugeltje humor gevleugeld. Wat ons beroert en ontroert krijgt waarde. Er is zoveel dat zich laat zien dat eerder in de vlucht van jachtig bezig zijn niet is gezien, geleefd, geproefd, betast en doorvoeld.

In de eerste helft van het leven neigen we tot verzamelen, in de tweede begint het sorteren en het naar waarde schatten van wat we hebben vergaard. De doos met foto's, de meegenomen stenen, de ongeschreven verhalen, niet voorgedragen gedichten, de niet gelezen boeken, de niet gebreide truien en niet ondernomen reizen vragen om afwerking.

Wat is het wat we overslaan als toekomst ons verleidt verleden over te slaan. En hoezeer treedt toekomst ons tegemoet als het in het gezicht van het verleden oplicht.

Natuurlijk is de brug tussen de oevers een metafoor, de werkelijkheid zit complexer in elkaar. Door dingen die ons overkomen worden oevers met elkaar verwisseld, de brug blijft uit het zicht en we weten soms niet eens op welke oever we ons bevinden omdat in de psyche van de mens de dingen zich anders verweven dan wat we biologisch bepaald in de tijd van onze jaren beleven.

We ontdekken soms in het midden van ons leven de noodzaak om jong te zijn en te vroeg wordt door trauma of wat dan ook de kindsheid voor ouderdom ingewisseld. Het leven kan zelfs lijken op een puzzeldoos die in de war ligt, waar de seizoenen elkaar niet opvolgen maar verdringen.

 

schors1

 

De metafoor echter gaat over de innerlijke dynamiek van het leven die zich niet laat weerhouden door wat ons in het individuele leven overkomt. Met deze dynamiek in het zicht kunnen we vervolledigen wat zich niet op zijn tijd heeft aangediend.
Maar als we de brug gepasseerd zijn hebben we meer ervaring waaruit we kunnen putten om de dingen naar waarde te schatten die ertoe doen en op deze wijze te vervullen wat naar voleinding smacht.
Het ongekende kind in ons, de beloftevolle jongere, de niet erkende jong volwassene, de volwassene die zijn weg wil volgen om aan zichzelf toe te komen.
De brug overgaan doet een mens bewegen in een perspectief van volledigheid. Het gaat niet langer om een doel najagen maar om volledig te worden. Het gaat dan anders dan voorheen. De vorm van eerder wordt losgelaten om dezelfde essentie anders uit te drukken. Wat telt is dat de essentie niet verloren gaat.

Het loslaten van de vorm brengt weliswaar droefheid maar ook droefheid kent waarde toe aan wat niet eerder werd geacht.

We gaan dit weekend samen de brug over en ontdekken de oevers, die de rivier haar bedding schenken.
We kijken van uit een dubbel perspectief naar het leven. Maar meten met andere waarden. We bedden in wat om erkenning en herkenning vraagt. Dit alles in het perspectief van vragen die in de tweede helft aan de orde zijn: wat doe ik met de veranderingen die zich in mij voltrekken?

Hoe wordt ik waarnemer van de dingen die in deze fase om vervulling vragen? Hoe herken ik wat er nu toe doet?
Hoe leer ik onderscheiden wat mij helpt volledig te worden: vol en ledig tegelijk.

Er is voor dit weekend enkel een bereidheid nodig om mee samen over de brug te wandelen en het leven te overschouwen, kijkend van de ene oever naar de ander. Samen is anders dan alleen. Samen is putten uit elkaars ervaringen, drinken van het water dat de ander ons geeft om een dorst naar erkenning te lessen en het brood aannemen dat onze honger naar herkenning stilt.

We beleven dit aan de hand van beelden, teksten, ervaringen delen maar vooral door kennis te nemen van wat Ouder Worden als inwijding betekent.

Graag tot dan.

 

Huguette Beyens

'Zoals elke bloem verwelkt en iedere jeugd
voor ouderdom wijkt, bloeit elke levensfase,
bloeit iedere wijsheid ook, en heeft elke deugd
zijn tijd en kan niet eeuwig duren.

Het hart moet bij iedere levensroep
bereid tot afscheid zijn en nieuw beginnen,
om zich dapper en zonder spijt
te wijden aan andere, nieuwe dingen.

Bekoring schuilt in elk nieuw beginnen
dat ons beschermt en leven helpt.

Blijmoedig moeten we alle stadia doorlopen,
niet blijven hangen als aan vaderland.

De wereld wil ons niet kluist'ren en benauwen,
maar tree na tree verheffen en verruimen.'

 

Herman Hesse

 

Een bijzonder weekeind dat wordt begeleid door

Huguette Beyens en Willem Versteeg

van 2 t/m 4 maart

 

Inschrijving is definitief na betaling van € 250,00 op:

Triodosbank BE19523080387312 tnv. VZW Het Levenssnoer te Beho.

 

Op zaterdag 28 en zondag 29 oktober houden we dit weekeind ook in
Esenkasteelhoeve in Diksmuide
We komen bijeen op zaterdag van 14.00 uur tot 21.00 uur
en op zondag 29 oktober van 10.00 uur tot 16.00 uur.
ER ZIJN NOG 2 PLAATSEN VRIJ
meer info bij Monica 051-504228

kwaliteit versus kwantiteit


terug naar agenda